«محرم ماه عشق و حقيقت»
براستي همين که آواي غم انگيز محرم بگوش مي رسد چه حقيقي را زنده مي کند و چگونه آرام بخش دل هاي حزيني مي گردد که مملو از راد مردي و جوانمردي است آري محرم عشقي ديگر است وحقيقتي نهفته براي سالکان و عارفاني که ضمير خود را به جام ناب الهي بسته اند وطريق دلدادگي را براي خود به آزمون گذاشته اند .
يقيناً ويژگي بارز ومنشق شده ماه محرم و نام حسين (ع) يکي از جلوه گاه هايي است که راي هر مرد و زن ، پيرو جوان ، کودک و خردسال و همه .....
بعنوان ارزشمندترين ريشه ديني و معنوي از آن ياد مي کنند وبا گذشت قريب به 14 قرن از شهادت آن اسوه علم و صبروحلم، باز باشنيدن آوازهاي محرم مظلوميتي بزرگ را مناظره مي کننداما براستي آيا حسين مظلوم و غريب بود؟!
بابد گفت قبل ازاينکه اين چرا و آيا را جواب دهيم بدانيم که پس از رحلت پيامبر اکرم (ص) و شهادت بي بي فاطمه الزهرا (س) و خانه نشيني علي (ع) و دوران خلافت پرگهر ايشان و پس از ايشان حضرت امام حسن مجتبي (ع) عده اي در کمين بودند تا اولاً چهره دين را به گونه اي ديگر نمود دهند و ثانياً اهداف شوم و غير ديني خود را بمردم عرضه کنند اما ديديدم و شنيديدم و خوانديم که از نسل پاک و مطهر اولياء و انبياء و امامت و ولايت و نبوت و عصمت شير مردي که از سلاله پاک پيغمبر (ص) حقيقتي را رقم زد که اگر کمتر فردي آن را درک کند يقيناً دنيا و آخرت خودرادرمسيرعشق و حقيقت قرار خواهد داده است .
حسين (ع) درس آزادگي و جوانمردي را به گونه اي صادر نمود و آنچنان معامله اي پر سود را با حضرت باريتعالي انجام داد که تا به حال هيچ شخصيت معنوي و مادي اينگونه معامله اي را انجام نداده است .
براستي بهاي اين معامله را چه کسي مي توانست جزحسين(ع)پرداخت نمايد ؟ آيا سراغ داريم اينگونه معامله معنوي که بهاي آن خون خود و 18 تن از اقرباء و شهادت ياران باوفا و به اسارت بردن خواهر و اولاد مطهر باشد ؟
نيست و نداريم کسي را که اينگونه با خداي خويش عشق بازي کند . اما چگونه مي توانيم با همه رشادتها و جوانمردي ها فقط بگوئيم حسين مظلوم بود غريب بود و تشنه ؟!!
دريک سو با نگرشي ژرف پي خواهيم برد... که حسين تشنه بود، لکن نه تشنه آب بلکه تشنه فيض الهي و سير الي اله .
حضرت حسين ابن علي (ع) اين آئينه تمام نماي هستي و اين شکوه عظيم عليرغم اينکه مي دانست اگر وارد عرصه کربلا شود همه چيز خود را از دست خواهد داد و حقيقي عظيم را جايگزين آن قرار خواهند داد و ليکن با صلابتي استوار و پر معنا گام در مسير عشق و شهادت گذاشت و همه چيز خود را در طبق اخلاص قرار داد تا زنده کننده ديني شود که پيامبر اکرم (ص) در 23 سال دعوت خود و علي (ع) در چند سال خلافت و کريم اهل بيت نيز در چند سال خلافت زحمات طاقت فرسايي را بر آن انجام داده بودند تا اينکه ثمره اين دين آبياري شجره تنومند اسلام و قرآن باشد.
آري حسين (ع) با درس آزادگي و با نداي هيهات من الذله فرمود من زير بار ذلت نخواهم رفت و قيام من جز براي اصلاح دين جدم رسول ا.. (ص) چيز ديگري نيست و في الواقع که دين جدش را با تمام وجود زنده کرد .
البته به ضم برخي افراد کوردل حسين (ع) کشته شد و زن و اولاد و اقرباي او را به اسارت بردند و اين معناي شکست بود براي او . و ليکن بايستي پاسخ داد حسين (ع) با نوشيدن شربت شهادت خود و ياران باوفايش و هم چنين به اسارت بردن اهل بيتش اولاً دين پيامبر (ص) را زنده نگهداشت و چراغ فروزنده خود را برکشتي بزرگ دين و اسلام و قرآن برافروخت و ثانياً درس مرادنگي و آزادي را بر جهان اسلام فهماند ثالثاً شايد در ظاهرحسين (ع) کشته شد و ليکن مقدمه بسيار بزرگي براي ترويج دين وآئين شريعت بود چرا که با طي طريق صدها سال هنوز اين عظمت و شکوه جايگاه خودراازدست نداده واستوارباقي مانده وديني که خدايي والهي باشدهمين است.
پس حسين(ع)چراغي پر فروز و دلداده اي بي منت بود و او مصداق زيباي من عرف نفسه فقد عرف ربه بود که توانست پس از شناخت خود خداي خود را با تمام عشق و وجود بشناسد و بسوي اوعزيمت نمايد.
الاحقر حجه الاسلام علي سبزواري